Przejdź do treści

Wywiad z Zosią

Zapraszam Cię do wysłuchania wywiadu z Zosią. Dzieli się z nami swoją historią od samotności do miłości.
video
play-sharp-fill

CHCESZ WIĘCEJ TAKICH HISTORII I INSPIRACJI?

Wolisz czytać? Poniżej znajdziesz transkrypt.👇

Zuza: Dzisiaj rozmowa z Zosią, która opowie swojej historii od samotności do miłości, o tym jak spotkała Pawła i jak planują ślub. Zosia jest chwilę po czterdziestce. Witaj Zosiu.

Zosia: Cześć Zuza.

Zuza: Powiedz, jakbyś tak się miała cofnąć pamięcią 10 lat temu, to ty jako singielka z czym się mierzyłaś, co było trudnością?

Zosia: Myślę, że mogę śmiało powiedzieć, że w tamtym okresie najtrudniejsze dla mnie były święta. To był taki czas, kiedy się czułam najbardziej samotna. Na co dzień tak tego nie odczuwałam jakoś bardzo intensywnie, bo może bywały takie okresy, kiedy ta samotność bardziej dawała się we znaki, czasem trochę mniej. Miałam też takie okresy, że było mi z tym dobrze, że jestem sama. Nie miałam takiego poczucia, że chciałabym być z kimś. Natomiast rzeczywiście okres świąt, takich spotkań rodzinnych, to był taki dla mnie osobiście najtrudniejszy czas, bo wtedy rzeczywiście ta samotność taka była najtrudniejsza. Tak bym to określiła.

Zuza: To jest tak, że w twojej rodzinie wszyscy już mieli swoje parę z tego twojego pokolenia? Czy byłaś jedyna, czy też były inne dziewczyny w podobnej sytuacji?

Zosia: W zasadzie byłam jedyna, tak, bez takiej ustabilizowanej sytuacji, w sensie tego, żeby być z kimś przynajmniej w jakimś stałym związku, już nie mówiąc o małżeństwie i rodzinie. Więc rzeczywiście byłam jedyną w tym gronie, która była w takiej sytuacji.

Zuza: A powiedz, jakby ktoś ciebie wtedy zapytał, dlaczego jesteś sama, to co byś powiedziała, że nie ma wolnych facetów?

Zosia: Nie, na pewno nie powiedziałabym, że nie ma wolnych facetów, natomiast myślę, że powiedziałabym, że dotychczas nie spotkałam takiego, z którym chciałabym się związać na całe życie, bo wiadomo, że jakieś tam takie krótsze relacje mi się zdarzały też, natomiast nigdy to nie było nic, co rokowało rzeczywiście dobrze na przyszłość, tak to widzę z perspektywy. Więc myślę, że najkrócej powiedziałabym właśnie w taki sposób, że po prostu nie spotkałam na swojej drodze dotychczas takiej osoby, z którą widziałabym swoją przyszłość.

Zuza: A byłaś taką dziewczyną, która dużo wychodziła, czy raczej praca dom, jakieś zajęcia?

Zosia: Zdecydowanie byłam tą dziewczyną, która bardzo mało wychodziła. Ja też od dobrych kilku lat dosyć regularnie uprawiam sport i miałam tak, szczerze mówiąc, miałam taki etap, w którym wolałam pójść na trening, niż wychodzić gdzieś, żeby spróbować kogoś poznać. Już byłam też, myślę, że to wynikało też z jakiegoś takiego mojego też zniechęcenia i jakiejś frustracji, więc zdecydowanie nie byłam osobą, która dużo wychodziła i miała dużo okazji, żeby kogoś poznać. To na pewno nie.

Zuza: I Paweł, twój narzeczony, to wy pracowaliście razem, tak?

Zosia: Tak, my się poznaliśmy w pracy, natomiast ja na niego nie zwróciłam wtedy uwagi, bo to było tak, że ja już wtedy pracowałam w tym miejscu i Paweł do nas dołączył, dołączył do mojego zespołu. Pamiętam tylko jedną rzecz, na którą zwróciłam uwagę w momencie, kiedy go poznałam, to to, że ma taki przyjemny, niski, męski głos. Natomiast to było jedyne, na co zwróciłam uwagę, a poza tym totalnie na niego nie patrzyłam jak na mężczyznę, z którym potencjalnie mogłabym, nie wiem, chociażby pójść na randkę.

Zuza: A co się zmieniło, że zwróciłaś na niego uwagę? Ile w ogóle czasu zajęło, że się zmieniło? To jest taka ciekawa historia, dlatego że przez ten czas, kiedy my pracowaliśmy razem, ja po około dwóch latach zmieniłam pracę i przez ten czas, kiedy pracowaliśmy razem, mieliśmy tylko takie relacje koleżeńskie w stu procentach. Ja też w tamtym czasie, jak tak patrzę z perspektywy czasu, to wiem, że ja wtedy nie zwróciłabym na niego też uwagi i tak się też stało. W sensie nawet gdyby on wtedy jakkolwiek dałby mi odczuć, że jest mną zainteresowany, to ja wiem, że ja wtedy nie zwróciłabym na niego uwagi. A wyszło tak, że zostałam zaproszona na ślub mojej dobrej koleżanki i planowałam pójść na niego sama, natomiast dowiedziałam się, że nie będzie tam praktycznie singli, że będą tylko pojedyncze osoby, które nie będą z kimś na tej imprezie i wtedy pomyślałam, że być może niekoniecznie będę się czuła dobrze, będąc tam w pojedynkę i tak zastanawiając się nad tym, kogo mogłabym zaprosić tak już totalnie po koleżeńsku, pomyślałam o Pawle właśnie, bo znałam go na tyle, że wiedziałam, że to będzie taki bezpieczny kandydat, w takim sensie, że będzie wiedział, jak się ma zachować i tutaj nie będę… Tak, tak, tak, więc co do tego miałam pewność, chociaż też wahałam się, czy go zapraszać, choćby z tego względu, że my rzeczywiście przez kilka lat nie mieliśmy kontaktu w zasadzie ze sobą, ale stwierdziłam, że w zasadzie co mam do stracenia, najwyżej mi odmówi i wtedy pójdę sama. No i zadzwoniłam do niego, miałam jeszcze jego numer telefonu zapisany w kontaktach, zadzwoniłam, chwilę porozmawialiśmy, zapytałam, czy miałby ochotę mi towarzyszyć i to, co mnie ujęło już wtedy, to było to, że od razu się zgodził, że nawet, wiesz, nie potrzebował czasu do namysłu, tylko tak bardzo, bardzo spontanicznie zgodził się i powiedział, że bardzo chętnie ze mną pójdzie i później, to wesele było jakiś miesiąc później po tym telefonie i ja też jakby idąc z nim na to wesele, też nie przypuszczałam, że nasza relacja jakoś będzie się pogłębiała po tej imprezie, bo raczej się nastawiałam na to, że okej, pójdziemy razem, pobawimy się razem, spędzimy miło czas i każdy pójdzie w swoją stronę, ale wyszło tak, że najpierw zaprosił mnie do kina, poszliśmy tydzień później do kina i potem w zasadzie tak to naturalnie się potoczyło, że zaczęliśmy się regularnie spotykać, zostaliśmy parą, a teraz jesteśmy zaręczeni i przygotowujemy się do ślubu.

Zuza: Fajnie, to powiedz, co się w tobie zmieniło, że zwróciłaś na niego uwagę w końcu, bo jak mówisz, że kiedyś, w ogóle byś nie brała go pod uwagę, czy to jest kwestia tylko, że on był w pracy i miałeś taką blokadę, że praca to zupełnie zero, czy coś w tobie się zmieniło?

Zosia: Na pewno nie była to taka blokada, że to jest praca, natomiast Paweł jest taką osobą i ja tak go postrzegałam wtedy, że to nie jest mężczyzna, który zwraca na siebie szczególnie uwagę od samego początku. To jest raczej taki typ takiego zwykłego faceta, na którego nie zwróciłabyś w pierwszej chwili uwagi. Czy to jest taki pierwszy wybór? Tak, to nie jest taka osoba, nie wiem, jakaś taka bardzo przebojowa, która szybko nawiązuje relacje, ma wielu znajomych i wszędzie jej pełno, tylko Paweł jest taką osobą bardzo spokojną i taką, która naprawdę, jak to się mówi, zyskuje przy bliższym poznaniu. Ja się bardzo zdziwiłam tak naprawdę, jak zaczęliśmy się spotykać, tym jak bardzo dobrze się czuję w jego towarzystwie, bo to, na co zwróciłam uwagę od samego początku, ja sobie jakiś czas wcześniej obiecałam, że jeżeli zacznę się z kimś nowym spotykać, to moim pierwszym kryterium będzie to, jak mój układ nerwowy na tę osobę reaguje. Naprawdę sobie coś takiego obiecałam i jak zaczęłam się spotykać z Pawłem, to od samego początku czułam ogromny spokój. Ja nigdy w żadnej wcześniejszej mojej relacji nie czułam czegoś takiego. I to wszystko jakoś tak się bardzo naturalnie toczyło.

Zuza: Czy można by powiedzieć, że był stabilny w kwestii emocjonalnej, przewidywalny?

Zosia: Tak, bardzo. Nie że nudny, bo wszystko wiesz, nie w takim planowaniu czy czymś, ale w tym jakim był, że on był stały, że nie robił jakichś jazd emocjonalnych. Dokładnie, tego nie było i tutaj możemy nawiązać do drugiej części Twojego pytania, co się we mnie zmieniło. Ja jeszcze te kilka lat wstecz raczej zwracałam uwagę na totalnie inny typ mężczyzn, na właśnie takich przebojowych, takich czasami trochę łobuzów i ten typ mężczyzny jest totalnym przeciwieństwem Pawła. I wtedy, kiedy Pawła poznałam, też byłam zauroczona kimś, kto właśnie był w tym moim schemacie i więc choćby z tego względu wiem, że nawet gdybym wtedy się dowiedziała od Pawła, że jakoś wpadłam mu w oko, to nic by z tego wtedy nie wyszło.

Chyba też jak on dołączył do Twojego zespołu, to my zaczęłyśmy razem pracować. To był mniej więcej chyba tak ten czas. To było krótko po tym. Krótko po tym, jak Paweł dołączył do mojego zespołu, zaczęłyśmy rzeczywiście ze sobą pracować. I tam się rozprawiałyśmy z tym właśnie ukrytym schematem wyboru mężczyzn. Tak.

Zuza: A jeszcze tak chciałam zapytać, bo niektóre dziewczyny mówią, no też mają taki schemat wyboru łobuza, takiego niegrzecznego chłopca. To jest takie trochę kręcące sobie, myślimy, że będzie fajnie, przygoda, emocje. Czy jak teraz jesteś z kimś, kto jest przeciwieństwem, to nie czujesz nudy?

Zosia: Właśnie nie. I to jest też ciekawe, że zupełnie nie czuję nudy. I też pamiętam, nawet rozmawiałam z Pawłem o tym, bo my spędzamy czas tak bardzo, powiedziałabym, zwyczajnie. Nie mamy jakichś takich wielu zajęć czy wyjazdów, które są czymś wow, czymś nadzwyczajnym. I ja zauważyłam właśnie coś takiego, że z nim nawet, nie wiem, siedzenie na kanapie i nawet nie musimy w tym momencie rozmawiać. Ja się czuję po prostu bardzo komfortowo i wiem, że on też się tak czuje. Więc właśnie też myślę, że tak bym myślała wcześniej, że to będzie nudne. Natomiast zupełnie tak nie jest. Jak to się zgadza z taką moją koncepcją tego, że ci bad boye, tak ich nazwę, dostarczają nam adrenaliny, skoków i nam się wydaje, że to jest ciekawe. A tak naprawdę to jest taki stały stan zagrożenia. Jesteśmy owszem pobudzone, cały czas myślimy, co będzie, no bo nie mamy pewności. Ale to trochę działa jak taki narkotyk, taka szybka dopaminka czy ten kortyzol, który nas pobudza. Ale jak z tego wyjdziemy, jesteśmy z kimś, kto jest spokojny, kto jest taki stały. Chyba to jest najlepsze słowo, stały, że nie musimy się bać, że coś się zmieni.

Zuza: Tak. Zaczynasz czuć się spokojnie, pewnie i to rodzi też taką przestrzeń później do spontaniczności, (ale takiej spontaniczności prawdziwej, za którą tęsknimy, która daje radość, która daje taki pokój też, że to jest zrobienie coś szalonego, ale bez lęku.

Zosia: Tak, zgadzam się z tym. Zdecydowanie tak jest.

Zuza: Powiedz mi jeszcze, jak pracowaliśmy ze sobą, to w ogóle czemu zdecydowałaś się na taką pracę, na date coaching te 6 lat prawie temu?

Zosia: Zdecydowałam się na to, dlatego że wtedy już od dawna byłam sama i doszłam do takiego momentu, w którym pomyślałam, że chciałabym, żeby to się zmieniło, ale nie bardzo wiedziałam jak mam to zrobić skutecznie, a gdzieś w internecie dowiedziałam się o Tobie. Już nawet nie pamiętam, gdzie to dokładnie było i tak pomyślałam sobie wtedy, dlaczego by nie spróbować.

Zuza: Długo się zastanawiałaś, czy to była szybka decyzja?

Zosia: To była dosyć szybka decyzja, nie zastanawiałam się jakoś szczególnie długo.

Zuza: A pamiętasz w tej naszej pracy, co najbardziej dotknęło Twojego serca albo co Ci pomogło w relacji z Pawłem?

Zosia: To, co na pewno było dla mnie bardzo ważne, to odkrycie też tego mojego schematu wyboru mężczyzn, bo to mi pomogło w uświadomieniu sobie, dlaczego te moje wcześniejsze relacje mi nie wychodziły i co było nie tak i gdzie popełniam błędy. I to, co było dla mnie rzeczywiście bardzo ważne, to to, że ja podczas pracy z Tobą zobaczyłam, że rzeczywiście na wiele rzeczy mam wpływ i że naprawdę dzięki pracy nad sobą jestem w stanie chociażby wyjść z tego swojego schematu. Poza tym też tak jak myślę sobie o tych naszych spotkaniach, bardzo dla mnie wartościowe też było to ćwiczenie. Kiedyś mnie poprosiłaś, żebym przyglądała się małżeństwom, które mam w swoim otoczeniu, żeby przyglądać się temu, jak te małżeństwa funkcjonują, czy jak ja bym się czuła będąc w takiej sytuacji, bo to mi pomogło też zobaczyć, czego ja tak naprawdę szukam w związku i jakiego małżeństwa bym chciała dla siebie.

Zuza: To jest super to, co powiedziałaś dla siebie, bo nie ma idealnego wzoru małżeństwa, bo każda z nas jest inna i wiąże się z jakimś mężczyzną, który też jest taką indywidualnością, jest oryginalny, nie ma drugiego takiego. I to Wy musicie stworzyć tę wizję swojego małżeństwa, ale żeby ją stworzyć, to ty musisz wiedzieć pierwsze, czego szukasz. Jeżeli tego nie wiemy, to zaczyna to być takie szukanie po omacku i właśnie też trafiasz często na mężczyzn, którzy nie mają z tobą po drodze. Teraz mam taki program mentoringowy Uwolnienie i w nim właśnie też dziewczyny szukają tego ukrytego schematu wyboru mężczyzn, ale pod kątem ról, które grają. Wiesz, że właśnie niektóre z nas wybierają bad boy, bo potrzebują tej adrenalinki, bo to też z domu jakoś wychodzi i inne wybierają takich, których trzeba ratować, bo mają ten syndrom ratowniczki. Często są te role w ogóle przemieszane, że jest ich parę. Czy jest świtezianka, wielka nieufność wobec mężczyzn, testowanie, czy kopciuszek, że się w ogóle chowam. Cudowne jest to, rzecz cudowna w cudzysłowie, że część dziewczyn jest kopciuszkiem przy fajnych, silnych mężczyznach, z którymi coś można zbudować, a z kolei świetnie się pokazują i są takie olśniewające dla mężczyzn, w cudzysłowie dla nich bezpiecznych, czyli nic z nimi nie wyjdzie, z takimi niedojrzałymi, no bo wtedy się nie boją. No i to właśnie dla mnie też jest takim przykładem, że to można przepracować. Tak, ekscytowanie można. Tak, i to wcale nie musi… Tu mówimy, że to było 6 lat temu, ale tą pracę zakończyłyśmy i ty się dzięki temu otworzyłaś na nowe relacje, że to nie wymaga wielu, wielu, wielu, wielu lat, tylko po prostu pewnych działań i później one owocują. A jak poznałaś Pawła? To miałaś jakieś obawy? Pojawiały ci się jakieś lęki?

Zosia: Właśnie to jest ciekawe, bo nie miałam takich lęków. Jakoś… Trudno mi to wyjaśnić, ale jakoś od samego początku czułam, że z tej znajomości może wyjść coś fajnego, ale też nie miałam takiego nastawienia, że teraz musi się udać. Miałam taką dużą wolność w sobie i zrobiłam też coś, czy też robiłam, bo to nie było jednorazowe, o czym kiedyś też rozmawiałyśmy, żeby w momencie, w którym zaczyna się robić poważnie, żeby się modlić w taki sposób, że Panie Boże, jeżeli to jest od Ciebie, to to pobłogosław, a jeżeli nie, to to rozwal. I ja dosyć szybko rzeczywiście zaczęłam się w ten sposób modlić i kiedyś myślałam, że gdybym się miała modlić w taki sposób, to by się to wiązało z jakimś lękiem, że rzeczywiście będę się bała, że to się rozleci. A tutaj zupełnie tego nie czułam. Jakby wiedziałam, że… Myślę, że dzięki temu właśnie, że czułam się w tym wolna. I to takie poczucie tej wolności na pewno myślę, że bardzo mi pomogło, bo przypuszczam, że gdybym się tak nie czuła, to też prawdopodobnie zachowywałabym się inaczej w stosunku do Pawła, jakby chcąc zrobić coś, żeby go zatrzymać na przykład, gdybym w ten sposób do tego podchodziła, że muszę coś zrobić, żeby został.

Zuza: Tak, to jest bardzo zły stan dla nas, gdy wpadamy w taki lęk, że musi wyjść, musi wyjść, bo wrzucamy takie napięcie do relacji, które często ją pali, bo ta druga strona nie jest w stanie tego udźwignąć. A relacja, dobra relacja, ta prawdziwa relacja i prawdziwa miłość opiera się na wolności i wyborze, że tego wybierasz i on ciebie wybiera. I dajecie sobie wolność też, że możesz mnie nie wybrać. Tak jest, możesz rezygnować. Tak jest. Ale ufasz, że tak nie będzie. Tylko właśnie dzięki tej wolności możecie być w pełni ze sobą. A jakbyś miała powiedzieć dziewczynom jakąś radę, tak ze swojej tej drogi, to co by to było?

Zosia: Żeby zwracały uwagę też, przynajmniej starały się zwracać uwagę też na mężczyzn właśnie takich zwykłych, którzy nie robią takiego super wrażenia przy pierwszym kontakcie z nimi. Żeby się nie zamykać właśnie myśląc, że są nudni. Bo przez to można samej sobie odebrać szansę na fajny związek, fajną relację. To jest jedna rzecz, którą bym powiedziała. To się w moim przypadku sprawdziło. I ja też pamiętam, że to było coś, o czym ty mi mówiłaś. Żebym właśnie zaczęła zwracać uwagę na takich, w cudzysłowie, zwykłych. Nawet mam to w swoich notatkach. Więc to mogę ze swojego doświadczenia zdecydowanie polecić. A druga rzecz to to, żeby rzeczywiście pracować nad sobą, uczyć się o tym, jak budować relacje. Bo ta wiedza też bardzo pomaga. I pomaga też unikać wielu błędów, które można byłoby popełnić. A też mogę z mojego doświadczenia powiedzieć, że dzięki też tej wiedzy, którą zdobyłam, czułam się po prostu pewniej. I nadal czuję się pewniej właśnie w relacji, dzięki wiedzy, którą zdobyłam. Więc uważam, że warto. I to jest chyba najważniejsze, co bym poradziła. I żeby się nie poddawać. Chociaż wiem, że to taki może być, nie wiem, taki trochę banał. Ale tak, uważam, że tutaj wytrwałość też jest ważna. Bo czasami jest tak, że spotykamy kogoś bardzo szybko po tym, jak zaczynamy nad sobą pracować i zdobywać wiedzę. A czasami trwa to dłużej. I dlatego myślę, że ta wytrwałość i cierpliwość są ważne. Jak ja tutaj dodam do tego, co mówiłaś, że właśnie wiedza, to powiedziałeś, że daje taką pewność.

Zuza: Bo daje też zrozumienie, prawda? Bo rozumiesz, dlaczego ten mężczyzna się tak zachowuje. Rozumiesz, że są takie etapy. I wiesz, co powinno być po kolei. I to chyba też daje duży spokój. Tak, bo dzięki tej wiedzy nie czujesz się zagubiona. I to naprawdę bardzo pomaga. I też powiedziałaś o tej wytrwałości. Ja często dziewczynom mówię, że czasami jak zaczynamy pracować nad sobą, to właśnie jeszcze nam się podobają jacyś mężczyźni ze starego typu. Albo trafiamy w jakieś niefajne relacje. Ale jest to nam potrzebne, jako taki trening. Żeby wyjść z tego schematu. No bo nawet z dietą jest tak, że jak przechodzimy na dietę, to nas ciągnie cały czas do tych rzeczy niezdrowych. I tu raz coś zjemy, tu zjemy jakaś fast fooda, tu jakąś czekoladkę. Ale z czasem nasz smak też się zmienia i potrafimy wybierać te rzeczy, które nam służą, a nie te, które nam szkodzą. Myślę, że tak samo jest z relacjami, że ty też musiałaś przez pewien czas jeszcze zwracać uwagę na mężczyzn, którzy w ogóle się nie dawało z nimi zbudować relacji.

Zosia: Tak było, tak.

Zuza: I pewnie miałaś taki etap też, że zwracałaś na nich uwagę i mówisz sobie: ja już ich nie chcę, po prostu sio. Ale i tak przykuwali twoją uwagę jakoś.

Zosia: Tak, tak było, ale już mimo wszystko ja wiedziałam, żeby w pewne relacje po prostu już nie wchodzić. Jakby znałam ten swój schemat i wiedziałam, że akurat na ten typ mężczyzn zwracam uwagę, ale wiedziałam już z mojego własnego doświadczenia, że to się po prostu nie ma prawa udać i zwyczajnie szkoda na to czasu i szkoda życia. Więc nawet jak zauważałam, że ten schemat mi się jakoś zaczyna uruchamiać, to wiedziałam, że ok, trzeba po prostu, nie wiem, przeczekać, tak, a niekoniecznie iść w to, żeby za chwilę przeżywać dokładnie to samo, co kilka razy wcześniej.

Zuza: Właśnie to są jakby dla mnie te trzy etapy, że pierwsze widzimy swój ukryty schemat mężczyzn i jeszcze się w razie czego ładujemy w jakąś taką jedną czy dwie relacje, może się tak zdarzyć. Później już widzimy, że mamy ten ukryty schemat mężczyzn, nadal zwracamy uwagę na tych niewłaściwych dla nas, ale już nie wchodzimy w te relacje i jak się ileś razy powstrzymamy, to otwieramy się na mężczyzn, którzy są do relacji i wtedy zaczyna się dziać to, co jest piękne, czyli fajna relacja, miłość, później zaręczyny i ślub. To, o czym marzymy. I też prawda jest taka, że po ślubie to nie jest tak, że żyjemy długo i szczęśliwie i też ta wiedza, którą się nauczysz wcześniej o mężczyznach, o relacjach, to Ci procentuje w małżeństwie.

Zosia: No właśnie.

Zuza: Bardzo Ci dziękuję za tę rozmowę i za czas.

Zosia: Ja też dziękuję.