Przejdź do treści

Wywiad z Anią

Zapraszam Cię do wysłuchania wywiadu z Anią. Dzieli się z nami swoją historią od samotności do miłości.

CHCESZ WIĘCEJ TAKICH HISTORII I INSPIRACJI?

video
play-sharp-fill

Wolisz czytać? Poniżej znajdziesz transkrypt.👇

Zuza: Cześć, dzisiaj spotykamy się z Anią, która w 2025, już tak można powiedzieć, ostatecznie zrealizowała swoje marzenie o miłości i małżeństwie. Miłość przyszła wcześniej, a w 2025 roku powiedziała tak Kacprowi. I spotkałyśmy się z Anią w 2023 roku w ramach jednego z moich programów mentoringowych, kursów. I Ania zgodziła się podzielić tutaj swoją historią tego, jak ta jej droga przebiegała z tymi dobrymi momentami i pewnie też z wyzwaniami. Zatem zapraszam Was na rozmowę. Cześć Aniu.

Ania: Cześć Zuza.

Zuza: Jeszcze może dodam, że Ania chciała trochę zachować anonimowość, więc nie będziemy podawać dokładnych danych, ale ma już skończone 30 lat, mieszka w dużym mieście. A mimo to, będąc w tym dużym mieście, mimo tego, że było dużo ludzi wokół niej, to miała na początku trudność z znalezieniem takiego idealnego dla niej mężczyzny. Aniu, powiedz, co było takim największym dla Ciebie wyzwaniem, jak byłaś singielką, zanim jeszcze poznałaś Kacpra? Co sprawiało Ci największą trudność?

Ania: Myślę, że chyba najbardziej przełamywanie siebie w kontakcie z mężczyznami, bo ja też miałam bardzo… bardzo takie mylne wyobrażenie chyba relacji, gdzieś oparte trochę o te komedie romantyczne i takie różne rzeczy i myślę, że też nie miałam zbytnio dobrych wzorców i zawsze z jednej strony bardzo. chciałam znaleźć miłość, a z drugiej strony bardzo się bałam, że nie wiem, źle wybiorę, że mi się nie uda. I wiadomo, w internecie bardzo wiele takich wyzwań, takich rzeczy można znaleźć, że jak kogoś zainteresować sobą, są jakieś takie różne kroki i tak dalej. A kiedy zobaczyłam właśnie Twój kurs, to tam było, że właśnie bez trików, bez manipulacji, po prostu jak spotkać takiego mężczyznę, którego się szuka i żeby być… żeby stworzyć taki szczęśliwy związek. I myślę, że to gdzieś tak mnie tak bardzo… tak pociągnęło do tego kursu.

Zuza: Mhm. A to zaraz opowiedz. Pociągnę ten wątek. Powiedz, czy miałaś jakieś obawy, wątpliwości, zanim zdecydowałaś się na pracę ze mną? Czy… no właśnie, co Cię blokowało? Oprócz tego lęku, no bo sama powiedziałaś, że byłaś w takiej sytuacji, że z jednej strony ogromne pragnienie, ogromne pragnienie spotkania miłości, dzielenia tej miłości, bycia kochaną i kochania, a z drugiej strony lęk, żeby nie wybrać źle, żeby nie być rozczarowaną, lęk przed bólem i trafiasz na taką propozycję pracy, to czy miałaś jakieś obawy, wątpliwości, czy były jakieś chochliki w głowie?

Ania: Nie wiedziałam, nie miałam pojęcia, na czym będzie polegała ta praca, czy to nie będą jakieś takie zadania, które. bym musiała się całkowicie przełamywać, po pierwsze, a po drugie też w tamtym czasie myślę, że też chyba trochę cena kursu, ale potem brałam udział właśnie w webinarze i tam była też możliwość, w tej dalszej wersji można było wziąć udział i tak dalej, i tak potem uznałam, że chciałabym naprawdę zainwestować w to, bo to może być naprawdę coś dobrego.

Zuza: W tym kursie podjęłaś taką pracę nad sobą, w takim aspekcie relacji z mężczyznami, bo to jest też taki aspekt, którego nas nikt nie uczy. Wspomniałaś, że nie miałaś za dobrych wzorców z domu, miałaś tą wizję komedii romantycznych, która się nie sprawdza w rzeczywistości, jakieś elementy romantyczne zawsze są, ale codzienność to nie jest ta komedia romantyczna. To powiedz, co było dla Ciebie takim obszarem największej pracy z mężczyznami? Czy to właśnie wyzbycie się tego wzoru błędnego budowania relacji, czy może przełamywanie swojej nieśmiałości, czy co? Co było dla Ciebie takim największym przełomem?

Ania: Myślę, że chyba najbardziej to, jak w tym kursie na jednym temacie, tam była mowa w ogóle o mężczyznach i tam mogłam zobaczyć, czego naprawdę mężczyźni szukają w kobietach. I tak naprawdę dla mnie to było coś, z czym ja się tak zderzyłam, bo mi. się zawsze wydawało inaczej, a tutaj było, że tak normalnie. Przecież mężczyzna też szuka kogoś, z kim może porozmawiać. Takiej prostu relacji. I nie wiem, to jest takie normalne i może oczywiste, ale na razie to było takie, całkowicie mi to zmieniło obraz. I myślę, że też trochę to, jak tam na samym początku trzeba było określić, na co mamy wpływ, na co nie mamy wpływu, potem kogo szukamy. Myślę, że też to bardzo dużo mi dało, bo mi się wydawało, że mam na wszystko wpływ. Ale potem właśnie widziałam, że jednak nie. Jak już potem określiłam też, kogo szukam, to myślę, że też potem było mi dużo łatwiej. Myślę, że też to mi dało bardzo dużo, że było mi dużo już potem łatwiej w relacjach.

Zuza: Jak poznałaś Kacpra, to co Cię w nim urzekło? Co było takiego innego? Co Cię pociągnęło?

Ania: Myślę, że całokształt. Po pierwsze, bardzo mi się spodobał, tak fizycznie, z wyglądu. Po drugie, później, jak myśmy już zaczęli ze sobą rozmawiać, to po prostu to, jaki jest. Miał w sobie takie ciepło, takie przyjazne nastawienie bardzo. I też to, że jest bardzo rodzinny, bardzo taki otwarty. I też to, że Pan Bóg jest dla niego ważny. Ja. jestem osobą religijną i dla mnie też bardzo ważne było właśnie to, żeby spotkać kogoś, dla kogo Pan Bóg będzie ważny. Myślę, że chyba tak najbardziej po prostu to, jaki był. Spodziewam się, że spośród osób, które dotąd poznawałam, naprawdę to był taki zupełnie inny człowiek i po prostu urzekł mnie sobą.

Zuza: Jasne, rozumiem. I tak się zastanawiam, czy to właśnie określenie tych cech, których szukasz u mężczyzny i to uświadomienie sobie, że mężczyźni szukają, czego szukają u kobiet, naprawdę i chyba też to, popraw mnie, jeżeli się mylę, ale wydaje mi się, że to jest tak, że jak my sobie uświadomimy, że mężczyzna szuka relacji, szuka ciepła, w dużym stopniu tego samego, co my, tak naprawdę, takiego domu, bliskości, to zmienia to nam sposób postrzegania mężczyzny. I oczywiście, że te dwie rzeczy wpłynęły na to, że w ogóle Kacpra zauważyłaś, że w innych okolicznościach mogłabyś go przegapić, czy pomogło ci to w ogóle się na niego otworzyć też?

Ania: Myślę, że to bardzo pomogło.

Zuza: Kiedyś wspominałaś, że jesteś osobą dość nieśmiałą i też, jeżeli pozwolisz, chciałam cię zapytać o tą nieśmiałość w takim sensie, że dużo dziewczyn, dużo. z nas jest nieśmiałych i się tak wstydzimy, boimy, trochę wynika to z naszego wychowania, myślę, jako kobiet, też trochę z temperamentu czy osobowości, ale ta nieśmiałość tak czasem nas blokuje. I jak udało ci się przełamać tą nieśmiałość w stosunku do mężczyzn? Czy po prostu przekazywasz ją inaczej, czy jednak czułaś, że to jest taki proces zmiany u ciebie?

Ania: Znaczy, jeśli chodzi o nieśmiałość, to tym, co mi pomagało trochę przełamywać tą nieśmiałość na początku, to było bo np. jak były jakieś takie spotkania, albo ktokolwiek, to ja nigdy nie miałam odwagi brać w tym udziału. Nigdy. Zawsze gdzieś z kimś jeszcze szłam i coś robiłam razem, żeby nie iść sama, bo się bałam, że się wygłupię, albo coś się stanie, albo robiłam, że… Właśnie gdzieś zawsze szłam z tą osobą towarzyszącą, jakąś koleżanką, żeby coś… Tak razem myślę, że gdzieś zaczęłam tak myśleć, jak miałam takie trudniejsze momenty, to myślałam, no ale… Chyba nawet z tym mówiłaś w kursie, w jednym, w jednej lekcji, nie wiem, ale, że nic się nie zmieni, jeżeli ja nic nie zrobię. I tak właśnie, jeżeli ja się nie przełamię, nie pójdę, no to nic nie zmienię, to będę dalej w tym miejscu. I. to mi pomagało, ale z drugiej strony, właśnie w relacji z Kacperem, to wszystko, nie wiem, ale naprawdę wszystko tak szło. naturalnie, że to nie było tak, że, nie wiem, że musiałam się do czegoś… tak bardzo zmuszać, przełamywać, tak bardzo mocno, że coś czułam, że to jest tak… nie współgra ze mną. Więc to naprawdę tak… No… Naprawdę, bardzo naturalnie wszystko szło.

Zuza: Często tak jest, że gdy my się otworzymy, trochę właśnie przepracujemy te błędne wzorce, które mamy, powkładane do głowy, czy to przez media, czy przez trudne doświadczenia jakieś rodzinne, czy… no, czy własne doświadczenia jakieś związkowe, jak to wszystko sobie uporządkujemy w głowie, to później idzie to tak bardziej naturalnie. No bo może, bo nie ma przeszkód na drodze. Ja miałam taką sytuację, że jak poznałam mojego męża, to na początku trochę się bałam, czy znowu wyjdzie, czy nie wyjdzie, czy będę zawiedziona. Nawet miałam takie myśli, że chciałabym uciec, bo jak ucieknę, to na pewno nie wyjdzie, już będzie tak bezpiecznie. Nie wiem, czy wiesz, o co mi chodzi, że czasem tak się… jest lęk i ucieczka wydaje się takim rozwiązaniem, które da spokój, a nie wytrzyma… to presję pierwszych randek. Czy ty też coś takiego? miałaś, czy u ciebie nie?

Ania: Wcześniej zawsze. Zawsze. Jak już gdzieś… nie wiem, jak kogokolwiek poznawałam, to zawsze było tak, że na samym początku przez jakiś czas dobrze się rozmawiało, ale jak już zaczęło iść w takim kierunku, gdzie ja widziałam i z jednej strony bardzo chciałam tego kierunku, żeby ten kierunek miłości, ale z drugiej strony bardzo się bałam, po prostu uciekałam, bo nie potrafiłam po prostu… nie wiedziałam, co mam dalej robić. Może tak, żeby to było dobrze, bo się bałam, że nie wyjdzie. I przez mój lęk też ja uciekałam bardzo. Przepraszam, mam remont tutaj. Ale potem właśnie tak myślę, że dzięki temu kursowi dużo się zmieniało. Tak. I potem nie chciałam uciekać i chciałam naprawdę spróbować.

Zuza: Chciałam jeszcze cię zapytać o Kacpra. Czy miałaś takie… Powiedziałaś, że szło tak łatwo, bo sam on cię urzekł, tak pasowaliście już do siebie. Ale moje pytanie to chodzi mi o coś takiego, czy jak się… Wy się poznaliście jakoś tam w 2023, a w 2024 on ci się oświadczył. I powiedziałaś tak. Więc to można powiedzieć, że to było tak pewnie rok, rok z kawałkiem. Co zrobiłaś, co robiłaś przez ten czas, żeby go poznać, żeby mieć tą świadomość? też, że on… że to jest ten. Bo bałaś się złego wyboru kiedyś. Miałaś już teraz nowe narzędzia po pracy nad sobą. Ale pewnie ta obawa, czy to jest to, czy nie, też ta decyzja… No to jest ważna decyzja. Jak wykorzystaliście ten czas poznawania siebie, ten czas bycia ze sobą na wyłączność, żeby się poznać? Czy to było… Na przykład dużo się widywaliście, czy rzadko, czy na podróże, czy raczej stacjonarnie? Jak to u was było?

Ania: Bardzo dużo rozmawialiśmy. Bardzo dużo. I tak na różne tematy i na takie… Po prostu tak, żeby siebie poznawać. I też dzieliliśmy się takimi… takimi… Takimi samymi też takimi bardzo głębokimi. I po prostu chcieliśmy siebie jak najbardziej poznać. I myślę, że to jest coś takie cudowne właśnie w Kacprze, że on też tego chciał, żebyśmy tak rozmawiali i się poznawali. I też naprawdę, jakbyśmy mieli możliwości, gdzieś jechaliśmy razem albo coś razem robiliśmy, to są też takie rozmawialniki, takie karty, takie z pewnymi pytaniami, żeby siebie poznawać. Tam się mówi o emocjach, o myślach, o jakichś takich różnych rzeczach. I my właśnie z tego też często korzystaliśmy. I też np. czytaliśmy wspólnie jakieś takie książki dla mężczyzn, dla kobiet i rozmawialiśmy potem. o nich. I myślę, że naprawdę jestem bardzo szczęśliwa, że właśnie mogłam z Kacperem tak o tym wszystkim rozmawiać, bo naprawdę potem, jak się już przygotowywaliśmy, tak naprawdę czuliśmy się, że bardzo dobrze się poznaliśmy w takich najważniejszych rzeczach i że bardzo dużo z nich nas łączy. I że byliśmy pewni, że chcemy razem budować.

Zuza: Tak, ja z mężem też czytaliśmy właśnie książki różne takie o relacjach, czy tylko dla mężczyzn, czy tylko dla kobiet. I sobie dyskutowaliśmy o tym i to bardzo pomagało. I pamiętam, że były takie momenty, że ja coś czytałam np. na głos i sobie w głowie myślałam, nie no to absurdalne. A wtedy Darek mówił, nie no, właśnie tak jest. I to było bardzo odkrywcze, bo my często zakładały, że coś jest. A tutaj, jak mężczyzna powie, jest też z jego strony otwartość, to możemy się dużo dowiedzieć. Dobra, a powiedz mi jeszcze, chciałam się zapytać, jakbyś rozmawiałaś z jakąś dziewczyną, która teraz jest w takim momencie, jak ty byłaś kiedyś, czyli jesteś sama, jest sama. Powiedz, jak byłaś sama przez pewien czas, to wierzyłaś, że w ogóle małżeństwo, miłość jest dla ciebie. osiągalna? Czy wierzyłaś, że to nigdy dla ciebie nie będzie? Na ile w to wierzyłaś, że to pragnienie twoje się spełni?

Ania: Znaczy ja bardzo tego pragnęłam, bardzo, ale myślę, że potem z czasem, z różnymi doświadczeniami, tak myślałam, że chyba może być bardzo trudno albo czasami, że to jest niemożliwe. Ale potem kiedyś trafiłam na taki fragment, ale teraz mi ciężko to powiedzieć, skąd to jest, że jeżeli Pan Bóg daje jakieś pragnienie, to On też pomaga je spełniać. I że Pan Bóg też pomaga, bardzo pomaga. I że te pragnienia też są od Niego. I potem tak myślałam, że Pan Bóg na pewno pomoże, jeżeli tego chce. I w końcu chodzi naprawdę o to, żeby kochać i o to, żeby dzielić się tą miłością. I że na pewno Pan Bóg tym, tak dalej, potem pomaga, żeby tak było. Tylko trzeba po prostu być otwartym. I szukać. I robić coś.

Zuza: Tak, właśnie o tym mi chodzi. Też się z tym zgadzam. Bardzo bliski jest mi ten tekst właśnie, że pomoże. Pobłogosławi jak my działamy też. Bo ty wykonałaś, powiedzmy szczerze, ogromną pracę, bo kurs to jest jedno, ale później zaczęłaś wychodzić, poznawać mężczyzn. Nie siedziałaś, przecież Kacpra nie poznałaś, nie. wpadł ci przez okno do domu, tylko poznaliście się z tego, co pamiętam, na jakimś kursie tańca, tak?

Ania: Tak.

Zuza: Że ty podjęłaś swój trud, żeby pójść.

Ania: Był organizowany taki… Tak. To był też taki czas, że ja miałam dużo pracy i czułam się przytłoczona troszeczkę tymi różnymi obowiązkami. I jedna znajoma, ona po prostu przekazała informację, że… Bo tam na tym kursie oni np. jak było więcej kobiet albo więcej mężczyzn, to oni potem pisali, że np. potrzeba więcej kobiet. Żeby tam rozesłać tą informację, czy coś takiego. I ona tak potem przekazała tą informację, że akurat brakuje kobiet. No i tak jak zobaczyłam tą informację i miałam taki trudny czas pracy, tak myślałam, czemu nie? Spróbuję. Bo w sumie na pewno to będzie coś fajnego, żeby po pierwsze jakoś troszkę oderwać się od pracy, a po drugie, że to jest okazja też, żeby właśnie spotkać kogoś, po prostu poznać ludzi. A może akurat tam się uda.

Zuza: I się udało. Jak pomyślisz o sobie, o takiej dziewczynie jak ty byłaś kiedyś, z tym wielkim pragnieniem, z tym ogromnym pragnieniem i jednocześnie obawą czy lękiem, czy to się uda, jak to się uda, jak nie wybrać źle i może z taką. poczucie, też część dziewczyn jest z taką poczuciem niemocy, że właśnie niby się starają, ale nie wychodzi. I takie poczucie, och, jakbyś miała im coś poradzić, tak z serca. Wiesz, nie chodzi o radę dobrej cioci, tylko taką radę. Jakbyś nawet sobie mogła powiedzieć, sobie sprzed tych iluś lat, takie coś, co by ogrzało serca, to co by to mogło być?

Ania: Żeby nie tracić nadziei. Żeby próbować różnych rzeczy i może też nie zawsze całkowicie przełamywać siebie, ale po prostu na miarę też naszych możliwości szukać tego, co odpowiada, gdzie można wyjść i też kogoś poznać. I też, że może to jest też taki czas, żeby właśnie bardziej siebie poznać, określić kogo się szuka i że Pan Bóg na pewno pomoże. I święty Józef. Polecam bardzo modlitwę do świętego Józefa.

Zuza: Tak, też słyszałam i sama mogę zaświadczyć, że święty Józef jest niezłym wsparciem w szukaniu męża. To jest piękne słowo właśnie, żeby nie tracić nadziei i żeby ten czas potraktować nie jako porażkę czy czas stracony, tylko właśnie może czas, który potrzebujemy, aby dojrzeć, żeby wydać owoc.

Ania: Tak, wszystko jest po coś. Nawet te trudne doświadczenia, one w końcu one wszystko wyprowadza ze wszystkiego dobro i może też do tej. sytuacji, która teraz jest trudna. za jakiś czas Pan Bóg wyciągnie z tego coś dobrego.

Zuza: Mi się ostatnio podobało, przeczytałam takie zdanie, w którym jest powiedziane, że nie ma porażek, są lekcje, w których możemy się czegoś nauczyć i nie neguję do bólu, którego doświadczamy, gdy mamy jakieś niepowodzenie. Natomiast właśnie, żeby spojrzeć na to jako na coś, z czego mogę się nauczyć, czegoś nowego. Wyciągnąć jakiś wniosek. Jeżeli trafiłam znowu na niewłaściwego mężczyznę, to może warto się zastanowić, czemu, co się dzieje, czemu tak wybieram, jakie okulary noszę, że takich mężczyzn nie widzę, a nie widzę tych innych. Takie było bliskie mojemu sercu słowa. Dobrze, bardzo dziękuję za rozmowę.

Ania: Ja również dziękuję.